Σύνταγμα, Ψυρρή , Ομόνοια, Μοναστηράκι όπου και να γυρίσεις κάθε στενό, κάθε σοκάκι έχει την δικιά του νότα. Πλανόδιοι μουσικοί παίζοντας ο καθένας το δικό όργανο δίνουν την δικιά τους παράσταση ελπίζοντας να εισπράξουν την προσοχή των περαστικών καθώς και λίγα από τα χρήματά τους.
Ζώντας μια μποέμικη ζωή παίζουν στο δικό τους tempo. Άλλοι είναι πραγματικά ταλέντα άλλοι πάλι όχι και τόσο, όλοι τους όμως κρύβουν μέσα τους τον χαρακτήρα ενός καλλιτέχνη.
Θυμάμαι μια κουβέντα που είχα με έναν μουσικό - κιθαρίστα στο Θησείο ο οποίος μου έκανε παρέα μέχρι να έρθει ο ηλεκτρικός. Έπαιζε το Hotel California σε μια δικιά του εκτέλεση. Αν και έπαιζε μόνο το ρεφραίν από το τραγούδι γιατί προφανώς δεν ήξερε τα υπόλοιπα λόγια αυτό που μου έμεινε ήταν ότι ζούσε το τραγούδι τόσο πολύ.
Τον ρωτάω σε κάποιο διάλλειμα του πώς πήγε το «μαγαζί» σήμερα είχε κόσμο ;
Μου απάντησε το βγάλαμε και σήμερα το μεροκάματο δειχνοντάς μου μερικά ευρώ σε ψιλά που είχε σε ένα αναποδογυρισμένο καπέλο.

Οι σημερινοί ζορμπάδες του δρόμου μας δίνουν έστω και για λίγα λεπτά έναν ευχάριστο τόνο να ξεφεύγουμε από τους ήχους της πόλης.

Και σκεφτείτε ότι αν εμείς έχουμε λίγα… αυτοί δεν έχουν τίποτα

Μορφωμενοι ή οχι, καλοντυμενοι ή οχι, αστεγοι ή οχι, οταν ολους αυτους τους ενωνει η μουσικη βγαινουν στο δρομο και τοτε αρχιζουν οι εκπληξεις....