Νίκος Σκαλκώτας
Γεννήθηκε σ’ ένα έντονα μουσικό περιβάλλον. O προπάππος του, Αλέξανδρος Σκαλκώτας ήταν γνωστός τραγουδιστής, βιολιστής και συνθέτης δημοτικής μουσικής. Ο πατέρας του, Αλέκος Σκαλκώτας, ήταν αυτοδίδακτος φλαουτίστας και ο πρώτος του δάσκαλος. Αργότερα ξεκίνησε τις σπουδές του με το θείο του Κώστα στη Χαλκίδα και συνέχισε στο Ωδείο Αθηνών όπου αποφοίτησε παίρνοντας το Πρώτο Χρυσό Βραβείο το 1920. Το 1921, έφυγε για σπουδές στο Βερολίνο έχοντας εξασφαλίσει σειρά υποτροφιών. Από το 1921 ως το 1933 έζησε στο Βερολίνο, όπου αρχικά πήρε μαθήματα βιολιού από τον Willy Hess. Το 1923 αποφάσισε να εγκαταλείψει την καριέρα του σαν βιολονίστας και έγινε συνθέτης. Σπούδασε σύνθεση με τους Paul Kahn, Paul Juon, Κουρτ Βάιλ, Philipp Jarnach και Άρνολντ Σένμπεργκ. Το 1933, όταν ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία, ο Σκαλκώτας γύρισε στη Ελλάδα, όπου ζούσε παίζοντας σε διάφορες ορχήστρες. Ένας άλλος λόγος για τον οποίο μπορεί ο Σκαλκώτας να γύρισε στην Ελλάδα εκείνη την εποχή, είναι ότι η υποτροφία που χρηματοδοτούσε τις σπουδές του έληξε. Στην Αθήνα αναζήτησε άλλους τρόπους χρηματοδότησης, που θα μπορούσε να ήταν κάποια άλλη υποτροφία ή εργασία. Πάντως γρήγορα απογοητεύτηκε από την κατάσταση στη μουσική πραγματικότητα της Αθήνας της εποχής.
Τα πρώιμα έργα του Σκαλκώτα, τα περισσότερα από τα οποία έγραψε στο Βερολίνο και μερικά από αυτά στην Αθήνα, είναι χαμένα. Τα πρωιμότερα από τα έργα του που είναι διαθέσιμα σε μας σήμερα χρονολογούνται από το 1922-24 και είναι συνθέσεις για πιάνο καθώς και η ενορχήστρωση του έργου Κρητική Γιορτή του Δημήτρη Μητρόπουλου. Ανάμεσα στα τελευταία έργα που γράφτηκαν στο Βερολίνο είναι η σονάτα για σόλο βιολί, αρκετά έργα για πιάνο, μουσική δωματίου και μερικά συμφωνικά έργα. Κατά την περίοδο 1931-34 ο Σκαλκώτας δεν συνέθεσε τίποτα. Άρχισε να γράφει ξανά στην Αθήνα μέχρι το θάνατό του. Το έργο του περιλαμβάνει συμφωνικά έργα (Ελληνικοί χοροί, η συμφωνική εισαγωγή Η Επιστροφή του Οδυσσέα, το παραμυθόδραμα Η Κόρη και ο Θάνατος, η Κλασική Συμφωνία για πνευστά, μια Συμφωνιέτα και αρκετά κοντσέρτα), έργα μουσικής δωματίου, καθώς και φωνητικά έργα.
Ο Σκαλκώτας πέθανε απρόσμενα το 1949 στην Αθήνα, από μία κήλη που είχε παραμελήσει, οδηγήθηκε σε περισφιγμένη με μοιραία κατάληξη, αφήνοντας μερικά συμφωνικά έργα με ημιτελή ενορχήστρωση. Τα περισσότερα έργα του πρωτοπαρουσιάστηκαν μετά το θάνατό του. Εκτός από το καθαρά μουσικό του έργο, ο Σκαλκώτας συνέταξε ένα σημαντικό θεωρητικό έργο, αποτελούμενο από αρκετά μουσικά άρθρα, μια πραγματεία ενορχήστρωσης, μουσικές αναλύσεις κλπ. Ο Σκαλκώτας γρήγορα διαμόρφωσε το προσωπικό του στυλ μουσικής γραφής έτσι ώστε κάθε επιρροή από τους δασκάλους του σύντομα αφομοιώθηκε δημιουργικά σε ένα τρόπο σύνθεσης που είναι απολύτως προσωπικός και αναγνωρίσιμος. Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες είναι οι προσπάθειες Ελλήνων και ξένων πανεπιστημιακών ερευνητών να αναλύσουν τη μουσική του γλώσσα. Επίσης, η δισκογραφική εταιρεία Bis έχει αναλάβει την ηχογράφηση όλων των έργων του.
Σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ο Σκαλκώτας παρέμεινε πιστός στα νεοκλασικά ιδανικά της "Νέας Αντικειμενικότητας" (Neue Sachlichkeit) και της "απόλυτης μουσικής" που διακηρύχθηκαν το 1925. Όπως ο Σένμπεργκ, καλλιέργησε επίμονα κλασικές φόρμες, αλλά ο κατάλογος των έργων του χωρίζεται σε έργα ατονικά και δωδεκαφθογγικά, και σε τονικά έργα, ενώ και οι δύο κατηγορίες εκτείνονται χρονικά σε όλη τη συνθετική του καριέρα. Αυτή η φαινομενική ανομοιογένεια μπορεί να εντάθηκε από την αγάπη του για την ελληνική παραδοσιακή μουσική. Παρόλα αυτά, παρέμεινε σκεπτικιστής στις προσπάθειες των Ελλήνων συγχρόνων του να την ενσωματώσουν στο σύγχρονο συμφωνικό στυλ, και μόνο σε ένα μεγάλο έργο αντιπαρέθεσε και ανάμειξε το παραδοσιακό, το ατονικό και το δωδεκαφθογγικό στυλ: η προγραμματική μουσική στο παραμυθόδραμα του Χρήστου Ευελπίδη "Με του Μαγιού τα μάγια" ο Σκαλκώτας ήταν προφανώς απρόθυμος να αναπτύξει το είδος αυτό των δομικών και στυλιστικών τάσεων που θα είχε προδώσει τα ιδανικά του για ενοποίηση, τα οποία είχε κληρονομήσει από τον Σένμπεργκ. Έτσι μπορεί να ιδωθεί σαν ένας σύνδεσμος ανάμεσα στην Δεύτερη Σχολή της Βιέννης, τη σχολή του Μπουζόνι και του Στραβίνσκι. Ο Σκαλκώτας ήταν ικανός να συνδέει διαφορετικά και κατά κάποιο τρόπο αντιθετικά στοιχεία και να μη συμβιβάζεται, αλλά μάλλον να εμπλουτίζει τη δική του αυθεντικότητα, ποικιλία και δύναμη έκφρασης. Παρόλα αυτά η μουσική του είχε μόνο περιορισμένη επιρροή στις μεταπολεμικές τάσεις, ακόμα και στην Ελλάδα, πιθανόν εξ' αιτίας των χωρίς συμβιβασμούς απαιτήσεων του τόσο από τον ακροατή όσο και από τον εκτελεστή, και των φαινομενικά συντηρητικών δομικών και θεματικών του προτιμήσεων.
Γεννιέσαι ταλέντο ή γίνεσαι;
Επιλογή
Διαχειριστές
Μέλη
Άλμπουμ
Εκδηλώσεις
Δεν υπάρχουν εκδηλώσεις
Περιγραφή
Ανακοινώσεις
Δεν υπάρχει καμία ανακοίνωση.
Συζήτηση
καταρχην πιστευω οτι τα ταλεντα γεννιουντε,το αν θα εξελιχθουν η' θα μεινουν στασιμα ειναι αλλο θεμα.
τωρα για τα ταλεντα αλλων εποχων αν υπηρχαν σημερα σιγουρα θα ακολουθουσαν διαφορετικους δρομους οσο αφορα την εξελιξη τους,τα δεδομενα σιγουρα αλλαζουν οσο αλλαζουν οι εποχες αλλα σημερα οπως ειπωθηκε μετραει η εμπορικοτητα και οχι τοσο η ποιοτητα οποτε τιποτα δεν μπορουμε να πουμε με σιγουρια,το ταλεντο πλεον δεν ειναι τετοιο προσον στις μερες μας που κατα ενα μεγαλο ποσοστο θα εξασφαλισει και την επιτυχια
Τοίχος
Ο Νίκος Ξυλούρης ή Ψαρονίκος, (7 Ιουλίου 1936 - 8 Φεβρουαρίου 1980) γεννήθηκε το 1936, στο ορεινό χωριό Ανώγεια του Ρεθύμνου της Κρήτης από οικογένεια με μουσική παράδοση και πολλούς λυράρηδες. Στα πέντε του χρόνια, όταν οι Γερμανοί έκαψαν το χωριό του, ξεριζώθηκε απο τον τόπο του μαζί με τους υπόλοιπους κατοίκους, οι οποίοι μεταφέρθηκαν σε χωριό της επαρχίας Μυλοποτάμου όπου παρέμειναν μέχρι και την απελευθέρωση της Κρήτης. Αδέλφια του είναι οι επίσης γνωστοί μουσικοί της Κρητικής μουσικής ο Αντώνης Ξυλούρης Ψαραντώνης και ο Γιάννης Ξυλούρης Ψαρογιάννης .
Σε νεαρή ακόμα ηλικία με τη βοήθεια του δασκάλου του κατάφερε να πείσει τον πατέρα του να του αγοράσει την πρώτη του λύρα και πολύ γρήγορα άρχισε να παίζει σε γάμους και πανηγύρια. Στα 17 του αποφάσισε να μετακομίσει στο Ηράκλειο και έπιασε δουλειά στο νυχτερινό κέντρο "Κάστρο". Τα πράγματα όμως δεν ήταν όπως τα περίμενε γιατί βρέθηκε αντιμέτωπος με τη "μόδα" της Ευρωπαϊκής μουσικής, κάτι τελείως ξένο για αυτόν. Τα έσοδα του μόλις και μετά βίας έφταναν να τον συντηρήσουν και πέρασε δύσκολες εποχές.
Γνώρισε την Ουρανία Μελαμπιανάκη, στις 21 Μαΐου του 1958 παντρεύτηκαν και τον ίδιο Σεπτέμβρη μετακόμισαν στο Ηράκλειο Κρήτης. Σιγά σιγά οι Κρητικοί άρχισαν να τον στηρίζουν και να οργανώνουν γλέντια για να τον ακούν να παίζει. Έτσι άρχισε να γίνεται γνωστός και το Νοέμβριο του 1958 ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο "Μια μαυροφόρα που περνά". Ο δίσκος αγαπήθηκε από το κοινό κι έτσι ο Νίκος ηχογράφησε κι άλλα τραγούδια σε δίσκους των 45 στροφών. Το 1960 γεννήθηκε ο γιός του Γιώργος και το 1966 η κόρη του Ρηνιώ. Την χρονιά της γέννησης τη κόρης του κέρδισε και το πρώτο βραβείο σε ένα φεστιβάλ μουσικής στο Σαν-Ρέμο παίζοντας με τη λύρα του ένα συρτάκι. Την επόμενη χρονιά άνοιξε στο Ηράκλειο το μουσικό κέντρο "Ερωτόκριτος" και πλέον δεν ανησυχεί για την επιβίωση του.
Το 1969 ηχογράφησε με μεγάλη επιτυχία το δίσκο "Ανυφαντού" και λίγους μήνες αργότερα εμφανίστηκε και πάλι σε Αθηναϊκό μουσικό κέντρο. Οι καταστάσεις όμως πλέον είχαν ωριμάσει και ο κόσμος τον υποστήριζε περισσότερο. Έτσι μετακόμισε και πάλι στην Αθήνα. Γνώρισε τον ποιητή και σκηνοθέτη Ερρίκο Θαλασσινό ο οποίος αποφάσισε να τον συστήσει στο Γιάννη Μαρκόπουλο και έτσι ξεκίνησε μια λαμπρή συνεργασία με το δίσκο "Χρονικό" και τα "Ριζίτικα". Παράλληλα γνωρίστηκε με τον διευθυντή της δισκογραφικής εταιρίας COLUMBIA και έγιναν κουμπάροι.
Το 1971 ξεκίνησε κοινές εμφανίσεις με το Γιάννη Μαρκόπουλο στη μπουάτ "Λήδρα" και η φωνή του έγινε σύμβολο της αντίστασης.
Το καλοκαίρι του 1973 τραγούδησε στο θεατρικό έργο "Το μεγάλο μας τσίρκο" με πρωταγωνιστές τον Κώστα Καζάκο και τη Τζένη Καρέζη στο θέατρο "Αθήναιον".
Ο Νίκος Ξυλούρης στην ακμή της καριέρας του αντιλήφθηκε ότι έχει καρκίνο. Μετά από μεγάλο αγώνα, πολλαπλές εγχειρήσεις και αρκετή ταλαιπωρία έχασε τη μάχη στο Νοσοκομείο Πειραιώς στις 8 Φεβρουαρίου 1980.
Δισκογραφία
•Μια μαυροφόρα που περνά (1958)
•Ανυφαντού (1969)
•Ο Ψαρονίκος (1970)
•Μαντινάδες και χοροί (1970)
•Χρονικό (1970)
•Ριζίτικα (1971)
•Διάλειμμα (1972)
•Ιθαγένεια (1972)
•Διόνυσε καλοκαίρι μας (1972)
•Ο τροπικός της Παρθένου (1973)
•Ο Ξυλούρης τραγουδά για την Κρήτη (1973)
•Ο Στρατής Θαλασσινός ανάμεσα στους Αγάπανθους (1973)
•Περήφανη ράτσα (1973)
•Ακολουθία (1974)
•Το μεγάλο μας τσίρκο (1974)
•Παραστάσεις (1975)
•Ανεξάρτητα (1975)
•Κομέντια, η πάλη χωρικών και βασιλιάδων (1975)
•Καπνισμένο τσουκάλι (1975)
•Τα που θυμούμαι τραγουδώ (1975)
•Κύκλος Σεφέρη (1976)
•Ερωτόκριτος (1976)
•Η συμφωνία της Γιάλτας και της πικρής αγάπης (1976)
•Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι (1977)
•Τα ερωτικά (1977)
•Τα Ξυλουρέικα (1978)
•Τα αντιπολεμικά (1978)
•Σάλπισμα (1978)
•14 χρυσές επιτυχίες (1978)
Μετά Θάνατον Δισκογραφία
•Τελευταία ώρα Κρήτη (1981)
•Νίκος Ξυλούρης (1982)
•Πάντερμη Κρήτη (1983)
•Ο Δείπνος ο μυστικός (1984)
•Σταύρος Ξαρχάκος:Θεατρικά (1985)
•Ο Γιάννης Μαρκόπουλος στον ελληνικό κινηματογράφο (1988)
•Η συναυλία στο Ηρώδειο 1976 (1990)
•Το χρονικό του Νίκου Ξυλούρη (1996)
•Νίκος Ξυλούρης (2000)
•Η ψυχή της Κρήτης(2002)
•Ήτανε μια φορά...(2005)
•Του Χρόνου Τα Γυρίσματα (2005)
Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010 10:05
O Τζίμι Χέντριξ (Jimi Hendrix), πραγματικό όνομα Τζέιμς Μάρσαλ Χέντριξ, 27 Νοεμβρίου 1942 – 18 Σεπτεμβρίου 1970) ήταν Αφροαμερικάνος κιθαρίστας, τραγουδιστής και συνθέτης. Γεννήθηκε στο Σηάτλ, στην Ουάσιγκτον, από πατέρα μαύρο και μητέρα Ινδιάνα. Ήταν αυτοδίδακτος και πέθανε νεότατος σε ηλικία 27 ετών.
Θεωρείται από πολλούς ως ο κορυφαίος κιθαρίστας στην ιστορία της ροκ μουσικής. Ξεκίνησε το 1961 να παίζει διάφορους ρυθμούς μπλουζ της εποχής. Το 1966 μετέβη στο Λονδίνο όπου και δημιούργησε ως Τζίμι Χέντριξ, μαζί με τους Μιτς Μίτσελ (στα κρουστά) και τον Νόελ Ρέντιγκ (στο μπάσο), το φημισμένο συγκρότημά του The Jimi Hendrix Experience που γνώρισε τεράστια επιτυχία ξεκινώντας τις μεγάλες του εμφανίσεις από τη Γαλλία συνεχίζοντας σε άλλες πόλεις της Ευρώπης, με επιτυχίες τα τραγούδια "Hey, Joe'", "Purple Haze" και "The Wind Cries Mary'", που είχαν φθάσει στη κορυφή πωλήσεων. Αυτά μέχρι το 1968 όπου το συγκρότημα αυτό διαλύθηκε. Το αμέσως επόμενο χρόνο, 1969, συνέχισε με το συγκρότημα Band of Gypsys με το οποίο και θριάμβευσε. Μια από τις πιο γνωστές του εμφανίσεις ήταν αυτή στο φεστιβάλ του Γούντστοκ, στις 18 Αυγούστου του 1969, όπου, μεταξύ άλλων, παρουσίασε μια αυτοσχεδιαστική διασκευή του Αμερικανικού Εθνικού Ύμνου.
Ο Τζίμυ Χέντριξ χρησιμοποιώντας στο μέγιστο δυνατό τους ηλεκτρικούς ενισχυτές καθώς και τις δυνατότητες της μουσικής μίξης άνοιξε νέους ορίζοντες στο είδος αυτό της μουσικής με συνέπεια και να καθιερωθεί πολύ γρήγορα.
Βρέθηκε νεκρός στις 18 Σεπτεμβρίου του 1970 στο ξενοδοχείο Samarkand στο Λονδίνο όπου διέμενε. Αν και ως αιτία θανάτου προσδιορίστηκε αναρρόφηση τροφών, οι συνθήκες που οδήγησαν στο θάνατό του οφείλονταν σε υπερβολική λήψη βαρβιτουρικών. Ο τελευταίος άνθρωπος που ήταν μαζί του ήταν η γερμανίδα σύντροφός του Μόνικα Ντάνεμαν.
Ένα από τα ρητά που είχε πεί ήταν :
When the power of love overcomes the love of power, the world will know peace!
Δισκογραφία
* Are You Experienced? (1966:67)
* Axis: Bold as love (1967)
* Electric Ladyland (1968)
* Band Of Gypsys (1970)
Μεταθανάτιες κυκλοφορίες
* First rays of the new rising sun (1970)
* The Cry of Love (1971)
* Hendrix in the West (1972)
* Jimi plays Monterey (1967)
* Live at Winterland (1968)
* Live at the Royal Albert Hall (1969)
* Live at Woodstock (1969)
* Live At Berkeley (1970)
* Blue Wild Angel : Live at Isle Of Wight (1970)
Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010 09:21
Ο Μάρλεϊ γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό του Nine Mile, το Saint Ann Parish, στη Τζαμάικα. Το πλήρες όνομά του ήταν Νέστα Ρόμπερτ Μάρλεϊ. Ένα τζαμαϊκανό διαβατήριο στη συνέχεια θα του αλλάξει το πρώτο με το μεσαίο του όνομα. Ο πατέρας του, Norval Sinclair Marley, (γεννημένος το 1895) ήταν λευκός Τζαμαϊκανός με αγγλική καταγωγή, που ζούσε στο Λίβερπουλ. Ο Norval ήταν ναυτικός αξιωματούχος, καπετάνιος και επιθεωρητής φυτειών, όταν γνώρισε και παντρεύτηκε την Σεντέλα Μπούκερ (1926- 2008), μια μαύρη Τζαμαϊκανή μόλις δεκαεννιά χρονών τότε. Ο Norval παρείχε οικονομική υποστήριξη στη γυναίκα και το παιδί του, αλλά σπάνια τους έβλεπε, λόγω των συχνών μακρινών ταξιδιών του. Το 1955, όταν ο Μάρλεϊ ήταν 10 χρονών, ο πατέρας του πέθανε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 60 ετών. Ο Μάρλεϊ ήταν θύμα ρατσισμού στην παιδική του ηλικία λόγω της ανάμεικτης καταγωγής του και ήρθε αντιμέτωπος με ερωτήσεις για την φυλετική του ταυτότητα κατά τη διάρκεια της ζωής του. Κάποτε δήλωσε:
Δεν είμαι προκατειλημμένος απέναντι του. Ο πατέρας μου ήταν λευκός και η μητέρα μου μαύρη. Με φωνάζουν μιγά ή κάπως έτσι. Δεν είμαι σε καμία πλευρά. Ούτε στην μαύρη, ούτε στην λευκή. Είμαι στου Θεού την πλευρά, Αυτού που με έπλασε και με έκανε να προέρχομαι από την μαύρη και την λευκή.
Ο Μάρλεϊ και η μητέρα του μετακόμισαν σε μια φτωχογειτονιά του Κίνγκστον, στη Trenchtown, μετά το θάνατο του Norval. Αναγκάστηκε να μάθει αυτοάμυνα για να υπερασπίζει τον εαυτό του από παλικαρισμούς που τον είχαν σαν στόχο λόγω της καταγωγής και του αναστήματος του (1.63 μ. ύψος). Κέρδισε τελικά φήμη για τη φυσική του δύναμη και το ψευδώνυμο «Tuff Gong». Το 1963, ο Μπόμπ Μάρλεϊ, ο Bunny Livingston, ο Peter McIntosh, ο Junior Braithwaite, ο Beverley Kelso και ο Cherry Smith δημιούργησαν ένα ska/rocksteady συγκρότημα, αποκαλώντας τους εαυτούς τους The Teenagers. Αργότερα άλλαξαν το όνομα τους σε The Wailing Rudeboys, μετά σε The Wailing Wailers και τελικά σε The Wailers. Μέχρι το 1966 ο Braithwaite, ο Kelso και ο Smith είχαν αποχωρήσει από τους Wailers, αφήνοντας την τριάδα Μάρλεϊ, Livingston και McIntosh.
Μέσα στο 1968 και το 1972, ο Μπομπ και η Ρίτα Μάρλεϊ, ο Peter McIntosh και ο Bunny Livingston αναδημιούργησαν μερικά παλιά τραγούδια με την JAD Records στο Κίνγκστον και στο Λονδίνο σε μια προσπάθεια τους να διαφημίσουν τον «ήχο» των Wailers. Ο Livingston αργότερα ισχυρίστηκε πως αυτά τα τραγούδια «δεν έπρεπε ποτέ να κυκλοφορήσουν σαν άλμπουμ... ήταν απλά demo για τις εταιρίες».
Το πρώτο άλμπουμ των The Wailers, ονόματι Catch A Fire, κυκλοφόρησε παγκοσμίως το 1973 και είχε θετική απήχηση. Ακολούθησε ένα χρόνο αργότερα το Burnin', που συμπεριελάμβανε τα τραγούδια "Get Up, Stand Up" και "I Shot The Sheriff". Ο Έρικ Κλάπτον επιμελήθηκε το "I Shot The Sheriff" σε μια έκδοση πιο φιλική προς τα ακούσματα της εποχής, ενισχύοντας έτσι το διεθνές προφίλ του Μάρλεϊ.
Οι The Wailers διαλύθηκαν το 1974 και το κάθε μέλος ακολούθησε σόλο καριέρα. Για την αιτία της διάλυσης γίνονται μόνο εικασίες. Μερικοί πιστεύουν ότι υπήρχαν διαφωνίες ανάμεσα στους Livingston, McIntosh και Μάρλεϊ για τις συναυλιακές τους εμφανίσεις, ενώ άλλοι ισχυρίζονται πως απλά οι Livingston και McIntosh προτιμούσαν τη σόλο καριέρα. Ο McIntosh ξεκίνησε ηχογραφήσεις με το όνομα Peter Tosh και ο Livingston συνέχισε ως Bunny Wailer.
Ο Μάρλεϊ, το 1976, άφησε την Τζαμάικα και εγκαταστάθηκε στην Αγγλία, όπου ηχογράφησε τα άλμπουμ Exodus και Kaya. Το Exodus έμεινε στα βρετανικά charts για 56 συνεχείς εβδομάδες. Συμπεριελάμβανε τέσσερα singles: "Exodus", "Waiting In Vain", "Jamming" και το "One Love", μια διασκευή του "People Get Ready" του Curtis Mayfield. Τότε ήταν που συνελήφθη με κατηγορίες για κατοχή μικρής ποσότητας κάνναβης ενώ ταξίδευε στο Λονδίνο.
Η μουσική του Μπομπ Μάρλεϊ απέκτησε ολοένα και μεγαλύτερη δημοτικότητα μετά το θάνατό του. Παραμένει δημοφιλής και γνωστός ανά τον κόσμο, ιδιαιτέρως στην Αφρική. Ο Μάρλεϊ εντάχθηκε στο Rock and Roll Hall of Fame το 1994. Το περιοδικό Time επέλεξε το άλμπουμ Exodus ως το καλύτερο άλμπουμ του 20ου αιώνα.
Το 2001, τον χρόνο που κέρδισε το "Βραβεία Γκράμι για Συνολική Προσφορά", ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του, το Rebel Music, προτάθηκε για το καλύτερο Μουσικό Ντοκιμαντέρ στα Grammys. Με την συμμετοχή της Rita, των Wailers, των παιδιών, των ερωμένων του, αλλά και πολλές φορές με τα ίδια του τα λόγια γίνεται η εξιστόρηση της ζωής του.
Το 2004 μια επανεκτέλεση του "Three Little Birds" από τους Ziggy Marley και Sean Paul χρησιμοποιήθηκε στην ταινία "Shark Tale" (Καρχαριομάχος).
Το καλοκαίρι του 2006 στη Νέα Υόρκη μετονομάστηκε ένα τμήμα της οδού "Church Avenue", από την "Remsen Avenue" μέχρι την "East 98th Street" στο East Flatbush του Brooklyn σε "Bob Marley Blvd".
Το 2007 στη ταινία "I Am Legend" (Ζωντανός Θρύλος) με πρωταγωνιστή τον Γουίλ Σμιθ που υποδύεται έναν επιζώντα από θανατηφόρο ιό που σχεδόν αφάνισε την ανθρωπότητα, ο χαρακτήρας του Will, Δρ. Robert Neville, κατονομάζει τον Μπομπ Μάρλεϊ ως την κύρια επιρροή στη φιλοσοφία της ζωής του. Ο σεβασμός του Neville προς τον Μάρλεϊ προέρχεται από την άποψη του πως την βία και τον ρατσισμό μπορείς να τα πολεμήσεις με μουσική και αγάπη. Ο Δρ. Robert Neville τραγουδά τους στίχους του "Three Little Birds" και "I Shot The Sheriff" στην ταινία, ενδιάμεσα ακούγεται το "Stir It Up" ενώ το "Redemption Song" χρησιμοποιήθηκε στους τίτλους τέλους.
Δισκογραφίες
the wailing wailers (1965)
soul shakedown (1969)
The Best of the Wailers (1970)
Soul Rebels (1970)
Soul Revolution (1971)
Soul Revolution Part II (1971)
Catch a Fire (1973)
African Herbsman (1973)
Burnin (1973)
Rasta Revolution (1974)
Natty Dread (1974)
Rastaman Vibration (1976)
Exodus (1977)
Kaya (1978)
Survival (1979)
Uprising (1980)
Confrontation (1983)
Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010 15:19
Ο Έλβις γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1935 στις 4:35 π.μ. στο Tupelo του Μισισίπι, σε ένα σπίτι που αριθμούσε δύο δωμάτια. Γονείς του ήταν οι Vernon Elvis και Gladys Love Presley , οι οποίοι, όπως πολλοί περιγράφουν, ήταν πολύ προστατευτικοί προς αυτόν, ενώ ο ίδιος είχε μια ασυνήθιστα στενή σχέση με τη μητέρα του. Ο δίδυμος αδερφός του, Jesse Garon Presley , πέθανε κατά τη γέννα, αφήνοντας έτσι τον Έλβις να ζήσει σαν μοναχοπαίδι. Ο Έλβις, στη μνήμη του πρόωρα χαμένου αδελφού του, χρησιμοποιούσε σαν μεσαίο όνομα το Aron αντί του Aaron που ήταν και το κανονικό.
Το 1941, ο Έλβις ξεκίνησε το σχολείο. Οι συμμαθητές του τον πείραζαν συνεχώς καθώς έδειχνε ξένος σε σχέση με αυτούς. Σύμφωνα με τους καθηγητές του, ήταν καλό παιδί και μέτριος μαθητής. Το 1945 ο Έλβις αποκτά τη πρώτη του κιθάρα. Εν έτη 1946, ο Έλβις αλλάζει σχολείο, αλλά το 1948 η οικογένεια μετακομίζει στο Μέμφις του Τενεσί, όπου και πάλι έμειναν σε φτωχικές γειτονιές. Ο νεαρός Έλβις πήγαινε στις Συνάξεις του Θεού και εκεί επηρεάζεται ιδιαίτερα από τη μπλουζ μουσική αλλά και από την gospel. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του το 1953, ο Έλβις έκανε διάφορες δουλειές όπως οδηγός φορτηγού, ενώ δούλεψε και σε συνεργείο.
Στις 18 Ιουλίου 1953, ο Έλβις πληρώνει 3.25 $ για να ηχογραφήσει ένα δίσκο στη Sun Studios με τα τραγούδια My Happiness και That's When Your Heartaches Begin. Ο Έλβις έδωσε αυτό το δίσκο στη μητέρα του, ως δώρο για τα γενέθλια της. Επέστρεψε στη Sun Studios στις 4 Ιανουαρίου 1954 και πλήρωσε 8.25 $ για να ηχογραφήσει ένα δεύτερο δίσκο με τα τραγούδια I'll Never Stand in Your Way και It Wouldn't Be the Same Without You. Ο ιδρυτής του μικρού στούντιο ηχογραφήσεων, Σαμ Φίλιπς, ο οποίος είχε ήδη ηχογραφήσει καλλιτέχνες όπως οι Howlin' Wolf, James Cotton, B.B. King και Little Milton, έψαχνε για έναν λευκό με νέγρικο ήχο και συναίσθημα. Ο Έλβις εμφανίστηκε στη κατάλληλη χρονική στιγμή, οπότε στις 26 Ιουνίου 1954 αυτός και η συνεργάτης του, Marion Keisker, τον καλούν στο στούντιο για ένα δοκιμαστικό.
Ο Έλβις έπαιξε με τους Scotty Moore και Bill Black αλλά αρχικά το δοκιμαστικό κρίθηκε αποτυχημένο. Κατά την διάρκεια μιας πρόβας όμως πάνω στο τραγούδι That's All Right, ο Phillips έκρινε το αποτέλεσμα ικανοποιητικό και στις 19 Ιουλίου 1954 το έδωσε στη κυκλοφορία. Ο δίσκος έγινε επιτυχία και η φήμη του Έλβις άρχισε να εξαπλώνεται, παρά τις όποιες διαμαρτυρίες υπήρξαν γύρω από τη μουσική του. Το δεύτερο single του με τα Good Rockin' Tonight και I Don't Care if the Sun Don't Shine κυκλοφόρησε στις 25 Σεπτεμβρίου 1954. Η καριέρα του αρχίζει να παίρνει εθνικές διαστάσεις, όταν στις 28 Ιανουαρίου 1956 μαζί με τους Moore, Black και D.J. Fontana έκαναν την πρώτη τους τηλεοπτική εμφάνιση στην εκπομπή Stage Show, σε μια σειρά οκτώ παραστάσεων.
Ενδεικτικές Δισκογραφίες,
# Elvis
# Loving You
# Elvis Is Back!
# G.I. Blues
# His Hand in Mine
# Something for Everybody
# Blue Hawaii
# Girl Happy
# Elvis for Everyone
# Harum Scarum
# Frankie and Johnny
# Paradise, Hawaiian Style
# Spinout
Φιλμογραφία
# The Trouble with Girls (1969)
# Charro! (1969)
# Live a Little, Love a Little (1968)
# Speedway (1968)
# Stay Away, Joe (1968)
# Clambake (1967)
# It Happened at the World's Fair (1963)
# Girls! Girls! Girls! (1962)
# Kid Galahad (1962)
# Follow That Dream (1962)
# Loving You (1957)
# Love Me Tender (1956)
Το 1941, ο Έλβις ξεκίνησε το σχολείο. Οι συμμαθητές του τον πείραζαν συνεχώς καθώς έδειχνε ξένος σε σχέση με αυτούς. Σύμφωνα με τους καθηγητές του, ήταν καλό παιδί και μέτριος μαθητής. Το 1945 ο Έλβις αποκτά τη πρώτη του κιθάρα. Εν έτη 1946, ο Έλβις αλλάζει σχολείο, αλλά το 1948 η οικογένεια μετακομίζει στο Μέμφις του Τενεσί, όπου και πάλι έμειναν σε φτωχικές γειτονιές. Ο νεαρός Έλβις πήγαινε στις Συνάξεις του Θεού και εκεί επηρεάζεται ιδιαίτερα από τη μπλουζ μουσική αλλά και από την gospel. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του το 1953, ο Έλβις έκανε διάφορες δουλειές όπως οδηγός φορτηγού, ενώ δούλεψε και σε συνεργείο.
Στις 18 Ιουλίου 1953, ο Έλβις πληρώνει 3.25 $ για να ηχογραφήσει ένα δίσκο στη Sun Studios με τα τραγούδια My Happiness και That's When Your Heartaches Begin. Ο Έλβις έδωσε αυτό το δίσκο στη μητέρα του, ως δώρο για τα γενέθλια της. Επέστρεψε στη Sun Studios στις 4 Ιανουαρίου 1954 και πλήρωσε 8.25 $ για να ηχογραφήσει ένα δεύτερο δίσκο με τα τραγούδια I'll Never Stand in Your Way και It Wouldn't Be the Same Without You. Ο ιδρυτής του μικρού στούντιο ηχογραφήσεων, Σαμ Φίλιπς, ο οποίος είχε ήδη ηχογραφήσει καλλιτέχνες όπως οι Howlin' Wolf, James Cotton, B.B. King και Little Milton, έψαχνε για έναν λευκό με νέγρικο ήχο και συναίσθημα. Ο Έλβις εμφανίστηκε στη κατάλληλη χρονική στιγμή, οπότε στις 26 Ιουνίου 1954 αυτός και η συνεργάτης του, Marion Keisker, τον καλούν στο στούντιο για ένα δοκιμαστικό.
Ο Έλβις έπαιξε με τους Scotty Moore και Bill Black αλλά αρχικά το δοκιμαστικό κρίθηκε αποτυχημένο. Κατά την διάρκεια μιας πρόβας όμως πάνω στο τραγούδι That's All Right, ο Phillips έκρινε το αποτέλεσμα ικανοποιητικό και στις 19 Ιουλίου 1954 το έδωσε στη κυκλοφορία. Ο δίσκος έγινε επιτυχία και η φήμη του Έλβις άρχισε να εξαπλώνεται, παρά τις όποιες διαμαρτυρίες υπήρξαν γύρω από τη μουσική του. Το δεύτερο single του με τα Good Rockin' Tonight και I Don't Care if the Sun Don't Shine κυκλοφόρησε στις 25 Σεπτεμβρίου 1954. Η καριέρα του αρχίζει να παίρνει εθνικές διαστάσεις, όταν στις 28 Ιανουαρίου 1956 μαζί με τους Moore, Black και D.J. Fontana έκαναν την πρώτη τους τηλεοπτική εμφάνιση στην εκπομπή Stage Show, σε μια σειρά οκτώ παραστάσεων.
Ενδεικτικές Δισκογραφίες,
# Elvis
# Loving You
# Elvis Is Back!
# G.I. Blues
# His Hand in Mine
# Something for Everybody
# Blue Hawaii
# Girl Happy
# Elvis for Everyone
# Harum Scarum
# Frankie and Johnny
# Paradise, Hawaiian Style
# Spinout
Φιλμογραφία
# The Trouble with Girls (1969)
# Charro! (1969)
# Live a Little, Love a Little (1968)
# Speedway (1968)
# Stay Away, Joe (1968)
# Clambake (1967)
# It Happened at the World's Fair (1963)
# Girls! Girls! Girls! (1962)
# Kid Galahad (1962)
# Follow That Dream (1962)
# Loving You (1957)
# Love Me Tender (1956)
Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010 10:17
James Joseph Brown, Jr. γεννήθηκε 3 Μάιου 1933 στο Barnwell, της Νότιας Καρολίνας από μια φτωχή οικογένεια. Ήρθε πολύ γρήγορα αντιμέτωπος με τη σκληρότητα της ζωής. Σε ηλικία μόλις 2 ετών η μητέρα του εγκαταλείπει την οικογένεια και τον πατέρα του για έναν άλλο άντρα και έτσι ακολουθούν 3 χρόνια όπου ο Brown τα περνάει παρέα με τον πατέρα του και τις ευκαιριακές συντρόφους του. Πέντε χρονών τον αναλαμβάνει μια θεία του, που διαχειριζόταν ένα πορνείο και ο ίδιος αρχίζει να περνάει μεγάλο μέρος της καθημερινότητας του στους δρόμους. Για την καθημερινή του βιοπάλη γυαλίζει παπούτσια, σκουπίζει καταστήματα, ανταλλάσσει γραμματόσημα, πλένει αυτοκίνητα και πιάτα, χορεύει σε show και παίρνει μέρος σε διαγωνισμούς ταλέντων. Κάνοντας έτσι την πρώτη του επαφή με την μουσική και τον χορό. Η γειτονιά τον μαθαίνει πιάνο, ντραμς και κιθάρα ενώ αρχίζει και τραγουδά Gospel στις τοπικές εκκλησίες. Ο James έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα σπορ και μάλιστα ασχολήθηκε για κάποιο διάστημα με το Box και το Baseball!
Στα 15 βρέθηκε κατηγορούμενος για ένοπλη ληστεία και καταδικάστηκε σε 8 έτη φυλάκισης. Λόγω καλής διαγωγής αποφυλακίζεται σε μόλις 3 χρόνια και με την συμφωνία να πιάσει δουλειά και να αξιοποιήσει το μουσικό του ταλέντο.
Με την αποφυλάκιση του ασχολείται πλέον επαγγελματικά με τον χώρο της μουσικής και δημιουργεί το σχήμα Gospel όπου λίγο αργότερα με μερικές μετατροπές το ονομάζει "The Flames". Το ταλέντο του δεν άργησε να ξεδιπλωθεί και τράβηξε την προσοχή του Little Richard του οποίου ο ατζέντης θα βοηθήσει τον Brown να κάνει γνωστό το γκρουπ του. Ο δίσκος “Please, please, please” ήταν ο πρώτος του το 1956 και παρόλο που ο ιδιοκτήτης της δισκογραφικής είχε δηλώσει την δυσαρέσκειά του γι' αυτόν τον δίσκο.... πούλησε 1 εκατομμύριο αντίτυπα! Το 1958 καταφέρνει να γίνει ευρέως γνωστός με το “Try Me” που βρέθηκε στο Νο1 των RnB και στο Νο48 της Pop μουσικής.
Οι μεγαλύτερες επιτυχίες του την περίοδο αυτή ήταν τα :
•Papa's Got A Brand New Bag (US#6, UK#21),
•I Got You (I Feel Good) (US#1, UK#18),
•It's a Man's World (US#3, UK#17),
•Cold Sweat (US#4),
•I Got The Feelin' (US#5),
•Say It Loud - I'm Black and Proud (US#9)
•Mother Popcorn (US#7). Ο Δίσκος του "Papa's Got A Brand New Bag" του χαρίζει μάλιστα και το πρώτο του βραβείο Grammy.
Μεγάλος showman ,λέγετε ότι όταν τραγουδούσε το "Please, Please, Please" έπεφτε στα γόνατα και φώναζε από την ομάδα του να του φορέσουν μια κάπα στους ώμους, καθώς και όταν τελείωνε η παράσταση και έφευγε από την σκηνή το group του (The Famous Flames) συνέχιζε να τραγουδάει το Please, please don't go-oh-oh" τότε επέστρεφε στην σκηνή πετώντας την κάπα του και ξανατραγουδούσε.
Κάπως έτσι ο James Brown βρέθηκε να έχει ούτε λίγο ούτε πολύ, μια βίλα, ένα προσωπικό Jet , ραδιοφωνικούς σταθμούς, μια αλυσίδα εστιατορίων, ένα κάστρο,μια δισκογραφική εταιρεία, 100 εκατομμύρια πωλήσεις. Το σίγουρο είναι ότι δεν του τα χάρισε κανείς, αφού ο άνθρωπος αυτός έφτασε να έχει μέχρι και 300 ζωντανές εμφανίσεις τον χρόνο – έτσι βγήκε και η φράση που τον ακολουθεί μέχρι σήμερα "the hardest working man in showbiz".
Στα 15 βρέθηκε κατηγορούμενος για ένοπλη ληστεία και καταδικάστηκε σε 8 έτη φυλάκισης. Λόγω καλής διαγωγής αποφυλακίζεται σε μόλις 3 χρόνια και με την συμφωνία να πιάσει δουλειά και να αξιοποιήσει το μουσικό του ταλέντο.
Με την αποφυλάκιση του ασχολείται πλέον επαγγελματικά με τον χώρο της μουσικής και δημιουργεί το σχήμα Gospel όπου λίγο αργότερα με μερικές μετατροπές το ονομάζει "The Flames". Το ταλέντο του δεν άργησε να ξεδιπλωθεί και τράβηξε την προσοχή του Little Richard του οποίου ο ατζέντης θα βοηθήσει τον Brown να κάνει γνωστό το γκρουπ του. Ο δίσκος “Please, please, please” ήταν ο πρώτος του το 1956 και παρόλο που ο ιδιοκτήτης της δισκογραφικής είχε δηλώσει την δυσαρέσκειά του γι' αυτόν τον δίσκο.... πούλησε 1 εκατομμύριο αντίτυπα! Το 1958 καταφέρνει να γίνει ευρέως γνωστός με το “Try Me” που βρέθηκε στο Νο1 των RnB και στο Νο48 της Pop μουσικής.
Οι μεγαλύτερες επιτυχίες του την περίοδο αυτή ήταν τα :
•Papa's Got A Brand New Bag (US#6, UK#21),
•I Got You (I Feel Good) (US#1, UK#18),
•It's a Man's World (US#3, UK#17),
•Cold Sweat (US#4),
•I Got The Feelin' (US#5),
•Say It Loud - I'm Black and Proud (US#9)
•Mother Popcorn (US#7). Ο Δίσκος του "Papa's Got A Brand New Bag" του χαρίζει μάλιστα και το πρώτο του βραβείο Grammy.
Μεγάλος showman ,λέγετε ότι όταν τραγουδούσε το "Please, Please, Please" έπεφτε στα γόνατα και φώναζε από την ομάδα του να του φορέσουν μια κάπα στους ώμους, καθώς και όταν τελείωνε η παράσταση και έφευγε από την σκηνή το group του (The Famous Flames) συνέχιζε να τραγουδάει το Please, please don't go-oh-oh" τότε επέστρεφε στην σκηνή πετώντας την κάπα του και ξανατραγουδούσε.
Κάπως έτσι ο James Brown βρέθηκε να έχει ούτε λίγο ούτε πολύ, μια βίλα, ένα προσωπικό Jet , ραδιοφωνικούς σταθμούς, μια αλυσίδα εστιατορίων, ένα κάστρο,μια δισκογραφική εταιρεία, 100 εκατομμύρια πωλήσεις. Το σίγουρο είναι ότι δεν του τα χάρισε κανείς, αφού ο άνθρωπος αυτός έφτασε να έχει μέχρι και 300 ζωντανές εμφανίσεις τον χρόνο – έτσι βγήκε και η φράση που τον ακολουθεί μέχρι σήμερα "the hardest working man in showbiz".
Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2010 12:02
